Wchodzę do biura, pamiętam, jak niemal 10 lat temu postanowiłam rozwijać się zawodowo „na swoim”. Byłam bez doświadczenia, ale za to z energią, która pozwalała mi ufać, że to właściwe miejsce. Temat produkcji skarpet i wszystko co się dzieje na linii maszyna – przędza - produkt, aż po dostarczenie skarpet do klienta nie było mi obce, ale być w tym, od rana do nocy to zupełnie co innego.
Zabieram się do swoich obowiązków, zamówienia, faktury, sprawdzam jakie skarpety wybierają klienci. Analizuję swoją ofertę, reklamy itp. Sprawdzam social media. Instagram podsuwa posty z ofertami dla kobiet.
Wśród nich jest i moja - Naturalne skarpetki dla kobiety
Skarpetki z wełny merynos, produkt wyjątkowy, którego walory poznaje się przez dotyk, noszenie.
Skarpety wełniane odkrywają swoje zalety stopniowo, jakby specjalnie chciały nas zatrzymać na chwili poznawania ich „face to face”.
Zatrzymuję się. Pozwalam moim myślą podążać we własnym kierunku. Ogarnia mnie melancholia. Wystarczyła chwila i jestem w innym miejscu.
„Kolejny dzień, w kolejnych latach – 8 marca, dzień, w którym mogę się zatrzymać i powiedzieć na głos, w sercu, myśli - Jestem kobietą!
Tak robię. Za mną doświadczenia, z perspektywy dojrzałej kobiety spoglądam na bogaty dorobek, a ufam, że wiele jeszcze przede mną. „Dziś”, to miejsce, które „przyszło za szybko” i widzę, że „jutro” stoi na zakręcie.
Każdy dzień zaczynam z ufnością, że to co się wydarzy jest mi przeznaczone, że każde zdarzenie kształtuje mój charakter. Ćwiczę cierpliwość, poznaje smak troski, tej dobrej, wynikającej z miłości. Doświadczam niepewności, pośród wielu dróg myśli wybieram tą, w której widzę światło. Nadzieja! Ona jest moją siostrą.
Smakuje życie, poranek - bagietka, ser, gorąca herbata podana w ulubionej filiżance. Na deser espresso. Zapach jego przenosi mnie do miejsc, które nauczyły mnie „być”, kiedy w ręku unosiłam małą, czarną kawę. Nadbrzeżne kafejki Adriatyku, cypel Feurtaventury - wody oceanu uderzały w skały. Och, to był raj! Smak, zapach, widok do dziś noszę w pamięci i sercu. I to uczucie luksusu, jestem w pięknym miejscu, z bliską osobą, pokojem w sercu. Oczy i dusza napawała się pięknem miejsca, czasu. To zastanawiające, że chwile budują wspomnienia.
Mija dzień, moja praca, dziś to skarpetki, przestrzeń w której zostawiam siebie, ale już bez nadmiernej „obowiązkowości”.
Ważna cześć mnie jest często w innym miejscu.
Jestem tu i tam gdzie są moje miłości. Mają piękne imiona, swoje drogi, wybory, decyzje. Swoje życie.
Jestem obok, cokolwiek to znaczy.
Jestem kobietą – dwa słowa, ale dla mnie kryje ono – jestem żoną, matką, zawodowo jestem tu i teraz.
Jestem silna i słaba, pewna i bezradna, stawiam pytania, szukam odpowiedzi.
Jestem w drodze. Spotkania. Obrałam już dawno kierunek.
Jestem kobietą, cieszę się z kwiatów i słońca. Słucham i jestem!
„Dziś” jest moje, a może ja jestem jego częścią?”
Z życzeniami dobra, Anna